Ons korte verblijf in Casablanca was afgelopen. Ik stond op met een brede glimlach en was klaar om eindelijk naar het geboortedorpje van mijn vader te trekken. Ik was er nog nooit geweest maar had mijn vader er vaker met stralende ogen over horen spreken. Het waren de verhalen over zijn tijd in het dorp en de warmte die de verhalen uitstraalde die mij overtuigd hadden dat mijn volgend boek daar zou starten. Ik herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik voor het eerst hoorde over het dorpje, een gevoel dat ik al te graag andere mensen wou laten ervaren. Toen ik wist dat ik daar naartoe wou gaan voor research, vroeg ik mijn vader of hij mee wou. Hij antwoordde: “Jij mij meenemen? Ik jou meenemen bedoel je”

Het was voor mij een kans om verhalen te horen die ik thuis nooit op dezelfde manier zou hebben gehoord. Het boek “Cecile” heeft me de kans gegeven om bepaalde vragen te stellen aan mijn vader die ik misschien nooit gesteld had als ik hier was gebleven. Zelfs op de meest onwaarschijnlijke plekken kon hij mij iets aanwijzen en mij daarover een verhaal vertellen dat hij had meegemaakt. Ik wist dat mijn vader een sterke man was, maar het was tijdens onze reis dat ik eraan werd herinnerd dat hij mijn held is. We trokken naar het diepe Zuiden, een dorp met de naam “Ilihr.” Pap vertelde verhalen en ik nam notities.

“Cécile” is beschikbaar vanaf 13 mei 2015

Bestel het boek nu al

Fotografie: Yves Ruth