Yves en ik hadden afgesproken om zoveel mogelijk foto’s te nemen van alles wat ons tijdens de reis opviel. Dit deden we om na onze reis terug te kunnen zien wat ons het meeste was bijgebleven en welke foto’s ik dus het beste zou kunnen gebruiken. Deze foto is een voorbeeld van iets dat hem opviel en waarbij hij stil stond. Wij trokken deze in Casablanca, in de drukte van zo een grote stad. Het was iets dat ik al te goed kende maar Yves bleef glimlachen, alsof zijn ogen op iets moois waren geland. Het was op een vrijdag en de hard werkende mensen, die uit verschillende kleine winkeltjes kwamen gelopen, 
verzamelde zich allemaal op een stukje zebrapad voor het Jumu’a gebed. Het gaat waarschijnlijk voor de meeste van jullie ook iets heel aparts zijn. Ik vond het heel inspirerend dat, in het midden van de verkoop- en aankoop, het gelach en alle onderhandelingen, iemand even een pauze kon nemen en zich kon richten tot het spirituele. Yves trok foto’s en in de tussentijd werd me iets duidelijk over een personage die ik in gedachte had. Ik had een warm gevoel en kon niet wachten om dieper in het zuiden te trekken, dieper in het onbekende. Ik nam notities: “Ook in de grootte van de stad, hoorde ik het getik van mijn kleine hart.”

“Cécile” 13 mei 2015

Pre-order het boek

Photography by Yves Ruth