Mijn oudere broer “Krimo” had me eens gezegd: “Het is toch raar, wetende van waar papa komt en van alle plekken die ter wereld bestaan, hij de afslag Vilvoorde heeft genomen”. Ik vond het altijd een grappige opmerking van hem. Eentje die enkel op het moment van deze foto tot me doordrong. Ik keek naar onze palmbomen en zag er de dorpelingen hard aan het werk. Mijn oom vroeg mijn vader om afstand te nemen, maar zijn handen lagen al even diep in de grond dan de rest. Toen ik hem daar bezig zag, geloofde ik met volle overtuiging dat iemands eigen lot geen enkel vorm van grenzen heeft. Een overtuiging dat opeens verschillende mogelijkheden gaf aan mijn personages en hun verhaallijn. Ik wist dat ik geen verhaal wou neerpennen over iemand die ik kende. Ik wou geen soort biografie omgieten in een fictie. Ik wou zoeken. Ik wou mezelf veel vragen stellen en op zoek gaan naar al de antwoorden. Ik had vaak over Djibril gedacht en wat hij allemaal zou doen, maar nu ik er was zag ik hem, als enige, eindelijk voorbijlopen. Een kleine deugniet die de wereld zou ontdekken. Het zal misschien heel raar klinken of onbegrijpelijk maar ook al was hij er niet in levende lijve, toch had ik het gevoel dat hij naast me stond terwijl ik naar het prachtige tafereel van mensen en natuur staarde.

“Ik ben er klaar voor” sprak hij me aan
“Ik ook..” fluisterde ik in mezelf. Met de hoop dat wij boezemvrienden zouden worden.

Release “Cécile” 13 mei 2015

Order now

Photography Yves Ruth