#RamadanVerhalen Dag 2: Het Perron

Er was eens een jongeman die dagelijks met de trein naar zijn werk moest pendelen. Elke ochtend om 7.25 liep hij de trappen van het station naar perron 2 op en ging hij vervolgens op een bankje zitten. Op de bank zat een oudere man die er altijd eerder was. Elke ochtend opnieuw trof hij dezelfde man wanneer hij het perron opliep.
“Goeiemorgen” zei de jongeman terwijl hij ging zitten. Maar de man antwoordde niet. Hij bleef roerloos lezen in zijn krant. De jongeman voelde zich ongemakkelijk maar schudde het al snel van zich af.
De volgende ochtend liep de jongeman het perron op en opnieuw begroette hij de man.
“Goeiemorgen” zei hij terwijl hij ging zitten maar tevergeefs, de man die met een serieuze blik zijn krant las antwoordde maar niet.
Wekenlang probeerde de jongeman de man te begroeten maar steeds opnieuw kwam er geen reactie. De jongeman die altijd vrolijk en met opgeheven hoofd door de straten liep, vermeed nu alle contact en richtte zich als een pijl naar zijn bestemming.
Op een ochtend liep hij het perron weer op. Opnieuw zat de man op het bankje. Hij liep er naartoe ging zonder begroeting zitten. Beiden heren keken voorop wanneer een vrouw naar hun bankje toeliep.
“Goeiemorgen” zei ze terwijl ze naast hen ging zitten. De man antwoordde niet. De jongeman volgde het voorbeeld en bleef stil.
De trein liet op zich wachten. Een controleur liep naar hen om hen te verwittigen dat door technische problemen de trein afgelast was.
Alle drie keken ze op en luisterde naar de controleur. Wanneer de controleur wegliep zag de jongeman de man naast hem verward heen en weer kijken. Hij had hem kunnen vragen wat er scheelde maar had besloten het niet te doen. Waarom zou hij? Nooit had de man zijn begroetingen beantwoord. De man liep voorop richting de inkomhal van het station terwijl de jongeman achter hem liep. Vanop een afstand wuifde een vrouw naar de man en de man wuifde terug. Beiden stopten in hun loop en de jongeman liep hen voorbij.
De jongeman werd rood van schaamte wanneer hij de man en de vrouw in gebarentaal met elkaar zag praten.

Daarover heb ik nagedacht vandaag, over wat je denkt te weten en wat er werkelijk is. Over het goede in de mens en hoe deze niet afhankelijk moet zijn van andermans gedrag, want dat zou betekenen dat je afhankelijk bent van iets waar je weinig over weet. Over hoe een omgeving bepaalt wie je bent en hoe jij kan bepalen wat je omgeving zal worden.
Ons gebrek aan moed, kracht en doorzettingsvermogen om de warme mens te blijven die we zijn geweest verwijten we vaak aan de omgeving die erom vraagt. Maar een omgeving is niets anders dan de samenkomst van jezelf en anderen. Wie wij daarin zijn is aan ons om te bepalen.

Psaha Ftourkoum
Asalaam Aylekoum

Ish
...

View on Facebook

Hier zijn we dan. Cécile is een feit. Het klinkt nog wat surreëel : in het begin was ik niet

Lees meer…

Delivery Tour Cécile
Cécile dagboek #19

Dit is mijn oom Abdullah. Hij is één van de enige die in het Zuiden is gebleven en tot op

Lees meer…

Lees het eerste hoofdstuk van Cécile nu al!

Cécile

Cécile Dagboek #18

Een van mijn grote bezigheden in het dorp was het observeren van de dorpelingen. Dat betekent dus ook de kinderen.

Lees meer…

Cécile dagboek #17

Ik ging vaak op mijn eentje weg. Eenzaamheid zorgt soms voor een zeer ontspannende rust die mij vaak in een

Lees meer…

Cécile Dagboek #16

Er was één activiteit die ik de hele dag door kon doen; door de straten van het dorp lopen. Naargelang

Lees meer…